Londyn, 24 lutego 1791 r.
Do Szanownego Williama Wilberforce’a,
Drogi Panie,
Jeśli boska moc nie powołała cię, abyś był jak Atanazy przeciwko całemu światu (Athanasius contra mundum), nie widzę, jak mógłbyś doprowadzić do końca swoje chwalebne przedsięwzięcie, polegające na sprzeciwieniu się tej ohydnej nikczemności, która jest hańbą religii, Anglii i ludzkiej natury. Jeśli Bóg nie powołał cię właśnie do tej sprawy, wyczerpie cię opór ludzi i diabłów. Ale jeśli Bóg jest po twojej stronie, któż może być przeciwko tobie? Czy wszyscy oni są silniejsi od Boga? Och, „nie ustawaj czynić dobrze”! Idź naprzód w imię Boga i w mocy Jego potęgi, aż nawet amerykańskie niewolnictwo (najpodlejsze, jakie kiedykolwiek widziało słońce) zniknie całkowicie.
Czytając dziś rano traktat napisany przez ubogiego Afrykanina, uderzył mnie szczególnie ten fakt, że człowiek o czarnej skórze, gdy zostanie skrzywdzony lub znieważony przez białego, nie może dochodzić sprawiedliwości; gdyż w naszych koloniach obowiązuje prawo, że przysięga czarnoskórego przeciwko białemu nie ma żadnej wartości. Cóż to za nikczemność!
Niech Ten, który prowadził cię od młodości, nadal umacnia cię w tej i we wszystkich sprawach — to modlitwa, drogi Panie,
Twojego oddanego sługi,
John Wesley
W jednym z ostatnich tekstów przed swoją śmiercią, John Wesley napisał ten poruszający apel do Williama Wilberforce’a, zachęcając go, by wytrwał w walce o zniesienie handlu niewolnikami. Wesleya i Wilberforce’a łączyła głęboka wiara chrześcijańska, a list stał się ostatnim wezwaniem starszego męża wiary do młodszego reformatora. Wilberforce walczył jeszcze ponad dwie dekady, aż w 1807 r. Parlament uchwalił ustawę znoszącą brytyjski handel niewolnikami. W 1833 r., zaledwie kilka dni przed swoją śmiercią, Wilberforce doczekał ostatecznego aktu znoszącego niewolnictwo w całym Imperium Brytyjskim, co wypełniło wizję, o którą modlił się Wesley.
Dodaj komentarz