„W tym czasie uczniowie podeszli do Jezusa i postawili Mu pytanie: Kogo w Królestwie Niebios można uznać za większego od innych? Wówczas Jezus przywołał dziecko, postawił je pośród nich i powiedział: Zapewniam was, jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, na pewno nie wejdziecie do Królestwa Niebios. A zatem kto się uniży, podobnie jak to dziecko, ten w Królestwie Niebios jest prawdziwie wielki.” (Mt.18,1-4)
„Siedziałem pewnego dnia w domu państwa DeValeras w Krugersdorp w Południowej Afryce, gdy przyszedł mężczyzna, który podróżował po całym kraju. Śledził mnie z miejsca na miejsce, próbując mnie dogonić. Cierpiał na udar słoneczny, który wpłynął na jego umysł, a ponadto miał dużego raka.
Wszedł do domu i okazało się, że jest przyjacielem rodziny. Po chwili sześcioletnie dziecko, które siedziało obok mnie, podeszło do niego, wspięło się na jego kolana, położyło ręce na nowotworze na jego twarzy i zaczęło się modlić. Widziałem, jak rak zwiędł. W ciągu pół godziny zniknął całkowicie. Rana pozostała, ale po kilku dniach była już zagojona.
Po tym, jak dziecko położyło ręce na jego głowie, mężczyzna wstał, mówiąc: „O! Ogień, który był w moim mózgu, zgasł” – i jego umysł wrócił do normy. „Bóg przemówił raz jeden, zrozumiałem jednak dwie sprawy: że moc przynależy Bogu” (Ps.62,12). Najprostsza dusza może dotknąć Boga i żyć w Jego obecności oraz w Jego mocy.
Prawie ze smutkiem w mojej duszy przyjmuję fakt, że ludzie potrafią być zdumieni i zaskoczeni zwyczajnym, namacalnym dowodem mocy Bożej.” Autor: J.G.Lake
Dodaj komentarz