„Kto kocha pouczenie, ten kocha poznanie, lecz kto nienawidzi karcenia, jest prostakiem (głupcem, gburem, tępakiem – tłumaczenie rozszerzone).” (P.Sal.12:1)
Hołduję zasadzie (tak to wymyśliłem), że „dobry przywódca, który prowadzi innych pozostanie dobrym przywódcą jedynie wtedy, gdy nadal pozostaje dobrym uczniem”.
Nie przestajesz być uczniem (oby tak było) tylko dlatego, że teraz to inni podążają za tobą.
Niebezpieczeństwem w przywództwie nie jest brak umiejętności, lecz serce, które przestaje słuchać. W chwili, gdy zaczynasz myśleć, że już „dotarłeś”, po cichu przestajesz się rozwijać.
Prawdziwi uczniowie pozostają na tyle otwarci, by przyjmować korektę, na tyle pokorni, by dawać się nauczać, i na tyle głodni poznania, by wciąż się uczyć — nawet wtedy, gdy mają wpływ na innych.
„Kto kocha karność, kocha wiedzę…” (P.Sal.12:1)
Dlatego pozostań gotowy, by nadal się uczyć. Nawet wtedy, gdy to ty nauczasz innych.
W Królestwie Bożym przywódcy nie wyrastają ponad potrzebę nauki i korekty — lecz dzięki nim dojrzewają.
Dodaj komentarz