„Który by własnym domem dobrze zarządzał, dzieci trzymał w posłuszeństwie i wszelkiej uczciwości.” (1Tym.3:4)
Werset powyższy wskazuje na to jak biskup (lider, starszy, pastor – niekoniecznie ksiądz) powinien zarządzać swoim własnym domem.
Dobre kierowanie własnym domem jest jedną z ważniejszych kwalifikacji osoby, która ubiega się o biskupstwo: „Bo jeśli ktoś nie potrafi własnym domem zarządzać, jakże może mieć na pieczy Kościół Boży?” (1Tym.3:5)
Pierwsza część powyższego wersetu kładzie nacisk na własny dom, którego nie można zaniedbywać lub zapominać o nim. Waga innych spraw dotyczących służby nie powinna zmienić priorytetów, co niestety często ma miejsce.
Druga część wersetu połączona jest spójnikiem „i” co z kolei podkreśla fakt, że uczenie dzieci posłuszeństwa idzie w parze z uczeniem ich wszelkiej uczciwości (szacunku do starszych, nauczycieli, sąsiadów, umiejętności dzielenia się, kultury osobistej, myślenia o innych, moralności).
Dzieci mają być dobrze ułożone, aby rodzina stanowiła przykład dla zgromadzenia.
„Zwrot wszelkiej uczciwości” w j. greckim brzmi „gravity” (4587) „z godnością” (z powagą).
Słowo godność, odnosi się do poczucia własnej wartości, szacunku do siebie i innych. Kiedy wychowujemy dzieci nie powinniśmy więc tracić własnej godności (np. krzycząc) oraz pozbawiać jej swoich dzieci (np. obrażając je). Godność drugiego człowieka jest fundamentalnym prawem każdego z nas, czy to dorosłego, czy dziecka. Osoby piastujące funkcje przywódcze w Kościele powinny zwracać szczególną uwagę na sposób traktowania innych, gdyż to wpływa na jakość relacji z nimi oraz na poczucie ich własnej wartości. Zrozumienie tego wersetu determinuje właściwe funkcjonowanie nie tylko pastorskich, ale i pozostałych rodzin we wspólnocie. Dodatkowo czytamy:
„We wszystkim siebie stawiaj za wzór szlachetnego postępowania, w nauczaniu- uczciwość, godność, nieskazitelność.” (Tyt.2:7 )
Silna rodzina przywódcy, silne rodziny, silny kościół – wspólnota silny naród. Autor: Aleksandra Rassek
Dodaj komentarz