Wigglesworth prowadził krucjatę ewangelizacyjną na zaproszenie pastora Daviesa. Pewnej nocy, w kolejce do modlitwy po uzdrowienie stanął młody mężczyzna z bandażem na gardle (tłumaczenie z języka angielskiego).
Gdy ewangelista zapytał: „Co się dzieje?”, chłopak odparł ochrypłym szeptem: „Czy Bóg może cokolwiek dla mnie uczynić?” „Oczywiście, że tak” — odpowiedział Wigglesworth — „chyba że zapomniał, jak się tworzy struny głosowe.” Ewangelista położył ręce na gardle młodzieńca, pomodlił się tak jak zwykle i powiedział: „Idź do domu i zjedz posiłek składający się z mięsa i ziemniaków.” Młody mężczyzna odparł: „Nie mogę, proszę pana! Karmię się poprzez tę rurkę” — wskazał na rurkę wbitą w bok gardła. Wigglesworth delikatnie pchnął młodzieńca i powiedział: „Idź. Nie bądź niedowiarkiem, ale wierz.”
Następnej nocy młody człowiek znów stanął w kolejce. Gdy podszedł do kaznodziei. Wigglesworth zapytał: „Co ty tu robisz? Modliłem się o ciebie wczoraj!” Chłopiec odpowiedział normalnym, mocnym głosem: „Przyszedłem, by opowiedzieć o tym, co Bóg dla mnie uczynił zeszłej nocy.” Zwracając się do zgromadzenia, Wigglesworth powiedział: „Nie mów mnie — powiedz im!”
„Po upomnieniu kaznodziei poszedłem do domu i poprosiłem mamę, by przygotowała sycący posiłek. Nie chciała, ale prosiłem, by jednak go przyrządziła — zamierzałem go zjeść. Mama się zgodziła. Usiadłem, wziąłem pierwszy kęs, przeżuwałem go długo, pełen obaw, czy przełknę… ostatecznie przełknąłem — pokarm przeszedł gładko, bez bólu, zatrzymania czy jakichkolwiek problemów. Od tamtej pory zjadłem już więcej posiłków i cieszę się na kolejny po tym spotkaniu.”
Wigglesworth zapytał: „Dlaczego więc nosisz jeszcze ten bandaż na gardle?”
Młody człowiek wyjaśnił, że bandaż zakrywa rurkę, którą był wcześniej karmiony, i że miał się udać do szpitala, by ją usunąć.
Ewangelista spokojnie, ale pewnie powiedział: „To, co Pan rozpoczął, dokończy.” Zdjął bandaż, delikatnie wyciągnął rurkę z szyi młodzieńca, po czym przyłożył kciuk i palec wskazujący z obu stron otworu. Ci, którzy się przyglądali, byli zadziwieni — na ich oczach otwór się zamknął.
„Jezus Chrystus wczoraj, dzisiaj ten sam i na wieki.” (Hebr.13,8)
Dodaj komentarz