Ludzie nowo narodzeni (piszę to ze smutkiem) często mówią: „Chyba po prostu płacę za życie, jakie prowadziłem, zanim się nawróciłem. Wiesz, byłem naprawdę okropny, miałem okropne życie.”
Ale, przyjacielu, kiedy rodzimy się na nowo, zostajemy odkupieni nie tylko od grzechów, ale i od kary za ich popełnienie. Jeśli masz nadal płacić za swoje przewinienia, to w takim razie musiałbyś też pójść do piekła! A przecież wiemy, że to nieprawda, jeśli jesteśmy w Chrystusie (2Kor.5:,7).
Zwróćmy uwagę na to, co Słowo Boże mówi na temat odkupienia, ponieważ wielu ludzi przegrywa, bo nie staje w autorytecie przeciwko diabłu. Innymi słowy, nie przeciwstawiają się temu, co ich spotyka (złe rzeczy), ponieważ myślą, że tak właśnie powinno być — że zasłużyli na próby czy trudności, które ich dotknęły.
Widzisz, oni nie rozróżniają między pokutą a odprawianiem pokuty. Gdybym im powiedział, że zachowują się religijnie, przestrzegając pewnych religijnych rytuałów, zaprzeczaliby. A jednak dokładnie to robią! W rzeczywistości próbują odprawiać pokutę za swoje dawne życie.
Ale gdy naprawdę pokutujesz, Bóg ci przebacza i On już nawet nie pamięta o tym, co złego zrobiłeś.
„Ja jestem tym, który zmazuje twe przestępstwa ze względu na siebie – a twoich grzechów nie wspomnę więcej.” (Iz.43,25)
Skoro Bóg nie pamięta twoich grzechów – to dlaczego ty miałbyś je pamiętać?
Nie powinieneś.
Jeśli po zbawieniu nadal miałbyś zbierać żniwo swoich dawnych grzechów, to musiałbyś też iść do piekła po śmierci, ponieważ to również jest częścią kary za grzechy.
Dzięki Bogu, zostaliśmy odkupieni nie tylko od mocy grzechu, ale i od kary za jego popełnienie. Jezus zajął nasze miejsce i poniósł karę za nasz grzech.
Co próbuję powiedzieć? Wielu ludzi pozwala – sami dopuszczają – aby próby i trudności miały miejsce w ich życiu, ponieważ nie zajmują należnego im miejsca autorytetu wobec szatana. I przez to są pozbawiani wybawienia i zwycięstwa, myśląc, że „tak musi być”.
Oczywiście, próby i trudności przychodzą do każdego z nas, ale z drugiej strony – nie oznacza to, że mamy pozwalać diabłu nas deptać!
Jeśli jesteśmy w Chrystusie, Bóg obiecał nam zwycięstwo w każdej sytuacji (1Kor.15,57).
Zamiast przyjąć fakt, iż zostaliśmy wybawieni od skutków i kary grzechu, niektórzy z nas wierzących pozwalają diabłu panować nad sobą – żyją chorzy i przytłoczeni.
Ale Bóg nie czyni nikogo, kto pokutował, odpowiedzialnym za jego grzechy. Kiedy prosił o przebaczenie, to je otrzymał.
Bóg przebacza, zapomina i oczyszcza nas z wszelkiej nieprawości przez krew Jezusa (1J.1,9). A wtedy diabeł nie ma już żadnego prawa, by nami rządzić.
Cieszę się, że Bóg uczynił nas zdolnymi do korzystania z dziedzictwa świętych w światłości (2P.1,4; Kol.1,12). On uczynił nas uczestnikami naszego dziedzictwa.
Skoro Bóg zrobił swoją część – i my zróbmy swoją! Skorzystajmy z tego, co do nas należy w Chrystusie – i cieszmy się tym dziedzictwem, które prawnie do nas należy!
Na koniec przypomnijmy raz jeszcze: „Tak więc kto jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem. Stare przeminęło – i nastało nowe!” (2Kor.5,17)
Dodaj komentarz