31 grudnia 1900 roku w Szkole Biblijnej Bethel w Topeka w stanie Kansas Charles F. Parham wraz z niewielką grupą swoich studentów zgromadził się na nabożeństwie modlitewnym z okazji nocy sylwestrowej, gorliwie poszukując chrztu w Duchu Świętym, tak jak opisano w Dziejach Apostolskich. Parham rzucił swoim studentom wyzwanie, aby zbadali Pismo i odkryli, jaki jest początkowy dowód chrztu w Duchu. Doszli do wniosku, że zawsze towarzyszy mu mówienie innymi językami. Z tą pewnością płonącą w ich sercach spędzili godziny na modlitwie, uwielbieniu i oczekiwaniu, gdy wchodzili w nowy wiek.
1 stycznia 1901 roku młoda studentka, Agnes N. Ozman, podeszła do Parhama i poprosiła go, aby włożył na nią ręce, by mogła otrzymać chrzest. Choć początkowo wahał się, Parham pomodlił się, a nagle moc Boża spadła na Ozman. Zaczęła płynnie mówić innymi językami, których nigdy się nie uczyła, a podobno przez trzy dni nie mogła mówić po angielsku. Świadkowie opisywali jej twarz promieniującą chwałą i twierdzili nawet, że pisała obcymi znakami pod natchnieniem Ducha. Pokój wypełnił się bojaźnią i zdumieniem, gdy wszyscy zdali sobie sprawę, że doświadczają tej samej mocy Pięćdziesiątnicy, która wstrząsnęła Jerozolimą w Dziejach Apostolskich 2.
W kolejnych dniach wielu innych studentów w Bethel otrzymało to samo wylanie, w tym sam Parham. To, co zaczęło się w tej skromnej szkole w Kansas, szybko się rozprzestrzeniło, gdy wieści o przebudzeniu w Topeka rozbudziły głód w całym kraju. To wydarzenie oznaczyło początek współczesnego ruchu zielonoświątkowego, prowadząc bezpośrednio do późniejszego wylania Ducha pod przewodnictwem Williama J. Seymoura w misji na Azusa Street w 1906 roku, a stamtąd do ogólnoświatowego przebudzenia, które przemieniło chrześcijaństwo w XX wieku.
Dodaj komentarz