Był 14 lutego 1743 roku, a statek James wracał z Indii Zachodnich z przywódcą misyjnym, hrabią Ludwikiem von Zinzendorfem, na pokładzie.
Gdy okręt zbliżał się do wybrzeża południowej Anglii, północnoatlantycki sztorm bezlitośnie spychał go ku ostrym skałom wystającym z linii brzegowej. Pasażerowie i załoga brytyjskiego statku skulili się pod pokładem, drżąc o swoje życie. Wiatr wył, a statek przechylał się niebezpiecznie, z każdą godziną pchany coraz bliżej angielskiego wybrzeża.
Kapitan Nicholas Garrison pogodził się z nieuchronnym. Zwracając się do cichego pasażera stojącego obok niego, wypowiedział złowieszcze słowa:
„Za kilka godzin, Ekscelencjo, spoczniemy na dnie tego oceanu. Statek nie przetrwa zderzenia z tym skalistym brzegiem.”
Hrabia Zinzendorf uniósł brwi w zdziwieniu na to ponure proroctwo i pewnym głosem, ponad szalejącą burzą, powiedział:
„Kapitanie, za dwie godziny ta burza ucichnie i znów popłyniemy po spokojnym morzu.”
Kapitan Garrison pokręcił głową z niedowierzaniem, a obaj mężczyźni, walcząc z chłostającym wiatrem, zeszli pod pokład do pasażerów i załogi.
Po dwóch godzinach kapitan Jamesa ostrożnie wspiął się po drewnianej drabinie na pokład statku. Ku swojemu zdumieniu zobaczył, że wiatr zmienił kierunek, burzowe chmury się rozproszyły, a wokół statku rozciągało się błękitne niebo i spokojne morze.
„Hrabio Zinzendorfie” — zapytał kapitan z podziwem — „skąd wiedziałeś, że dokładnie za dwie godziny będziemy mieli takie spokojne morze?”
„Od prawie czterdziestu lat mam pełną zaufania relację z Jezusem Chrystusem” — odpowiedział hrabia. — „On przemawia do mnie w ciszy mojego serca, gdy się przed Nim modlę. Tym razem zapewnił mnie, że burza skończy się za dwie godziny.”
Zdumiony niezwykłą wiarą Zinzendorfa, kapitan Garrison wkrótce przyjął Chrystusa jako Pana swojego życia i rozpoczął przyjaźń z hrabią, która trwała całe życie. Przez kolejne lata Garrison służył jako kapitan morawskiego statku misyjnego, który przewoził misjonarzy Zinzendorfa do odległych krajów na całym świecie.
Dodaj komentarz