Było chłodne, jesienne popołudnie 1975 roku, gdy drzwi Carnegie Hall w Pittsburghu otwarto wcześniej na nabożeństwo uzdrowieniowe. Sala szybko zapełniła się ludźmi pełnymi oczekiwania — jedni byli pełni wiary, inni trzymali się już tylko ostatniej nitki nadziei.
Na balkonie siedziała młoda kobieta imieniem Maria Delgado. Miała 27 lat i od wczesnej młodości zmagała się z zaawansowaną postacią stwardnienia rozsianego. Jej niegdyś pełne życia ciało powoli się wyniszczało — nie mogła już chodzić bez pomocy, a jej mowa była mocno niewyraźna. Lekarze mówili, że proces jest nieodwracalny. Maria przyjechała z Chicago (dystans 700 kilometrów), niesiona przez młodszego brata i przyjaciela. Modliła się o cud, choć bała się na niego liczyć.
Na scenie Kathryn Kuhlman pojawiła się cicho — nie z fanfarami, lecz z przejmującą obecnością pokoju. Gdy prowadziła uwielbienie, jej głos drżał — nie ze zdenerwowania, ale z bojaźni i czci, które ogarniały całe zgromadzenie.
Kathryn nigdy nie wzywała, by ludzie chorzy ustawiali się w kolejce po uzdrowienie (tak robili inni ewangeliści w tamtych czasach). Nie nakładała rąk na wszystkich. Czekała — czekała, aż Duch Święty zacznie działać.
I nagle przerwała śpiew.
„Na balkonie jest młoda kobieta” — powiedziała, powoli unosząc głowę ku górze. „Przyszłaś tu niesiona przez dwie osoby. Ale Jezus dotyka cię właśnie teraz. Właśnie teraz. Wstań, kochanie. Po prostu wstań.”
Po balkonie przeszedł szmer zaskoczenia. Maria zamarła. Jej nogi, bezwładne od miesięcy, zaczęły odczuwać mrowienie. MIała nagłe wrażenie ciepła — nie z zewnątrz, lecz płynące niczym rzeka z głębi jej wnętrza. Brat próbował jej pomóc, ale łagodnie odsunęła jego ramię. Ze łzami płynącymi po twarzy, postawiła obie stopy na ziemi i – drżąc – wstała.
Po raz pierwszy od lat Maria Delgado stanęła na własnych nogach.
Cała sala eksplodowała – była poruszona. Ludzie płakali, niektórzy krzyczeli, inni padli na kolana. Kathryn nic nie powiedziała. Odwróciła się plecami do publiczności, uniosła ramiona do nieba i oddała całą chwałę Bogu.
Maria później zaświadczyła, że od tamtego dnia wszystkie objawy całkowicie zniknęły. Bez leków. Bez terapii. To była niezaprzeczalna, uzdrawiająca moc Boga.
A Kathryn? Powiedziała tylko to, co zawsze:
„Wierzę w cuda… bo wierzę w Boga.”
Dodaj komentarz