Wrażliwość

„Szczęśliwi, którzy są wrażliwi na cudzą niedolę, bo sami doznają współczucia.” (Mt.5,7)

Ludzkość traci wrażliwość na cierpienie innych. I znowu powtórzę słowa Alberta Camusa: „Nie musisz być wielkim człowiekiem, to bardzo fajnie jeśli ktoś już jest człowiekiem.” Bądźmy ludźmi przyzwoitymi a dużo się zmieni na ziemi. Pokora po prostu oznacza, że myślimy o sobie mniej. Choć dobre uczynki nas nie zbawiają bez nich nie da się żyć. Otrzymujemy ratunek – zbawienie z łaski przez wiarę nie z uczynków, aby się ktoś nie chlubił. Jednak zaraz potem powinniśmy, okazując wdzięczność Bogu za zbawienie i będąc po prostu przyzwoitymi ludźmi okazywać troskę wszystkim potrzebującym nawet kosztem własnej wygody. Jesteśmy Jego dziełem. Zostaliśmy stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych czynów. Bóg przygotował je już wcześniej, by były treścią nasze go życia (Ef.2,10). Zgódźmy się z naszym największym powołaniem, które oznacza żyć świętym życiem, służąc tym, którzy nie mają pomocy. I znowu powtórzę za świętym Franciszkiem z Asyżu: „Głośmy ewangelię (dobrą nowinę) a jak będzie taka potrzeba użyjmy słów.”

Jeśli pytacie mnie dlaczego nikt się wami nie interesuje prawdopodobnie powód jest jeden: nie zainteresowaliście się wcześniej nikim. Przyjaciół poznaje się w potrzebie. Stań się więc przyjacielem dla kogoś. Bądź przyjacielem dla tego, z którym nikt nie chce mieć nic wspólnego. Moja żona zawsze mi powtarzał między innymi wtedy kiedy mieliśmy problemy: „Nie narzekajmy, lecz znajdźmy kogoś kto ma większe kłopoty i pomóżmy mu.” Zapraszam do wspólnej przygody, którą jest ratowanie zagubionego świata!