„Przywódca, który nie potrafi cieszyć się z postępów drugiego człowieka, nie zrozumiał istoty przywództwa.” Zig Ziglar
Nie żyjemy na ziemi, aby rywalizować z kimkolwiek. Nie żyjemy na ziemi, aby porównywać się z kimkolwiek. Nie żyjemy na ziemi, by toczyć wojnę z kimkolwiek.
Jako przywódca zrozumiałem, że w mojej podróży nie jesteśmy sam, a jedną z najważniejszych rzeczy jaka winna mnie odróżniać od mojego wroga (diabeł) jest życzliwość wobec innych. Wiemy, że Bóg jest Tym, który błogosławi, czyli między innymi mówi o nas dobrze i jest nam przychylny. Czy jesteśmy gotowi naśladować Go jako umiłowane dzieci? Ojciec naszej wiary Abraham był błogosławiony przez Ojca Niebieskiego nie tylko po to, by być osobą spełnioną. On był błogosławiony, by stać się błogosławieństwem dla wielu.
„Pan powiedział do Abrama: Wyjdź ze swojej ziemi, zostaw swoich krewnych i dom swojego ojca i idź do ziemi, którą ci wskażę, a wywiodę z ciebie wielki naród i będę ci błogosławił, rozsławię twoje imię i staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił błogosławiącym tobie, a gardzących tobą przeklnę, i będą błogosławione w tobie wszystkie plemiona ziemi.” (Rodz.12:1-3)
Czy wyobrażamy sobie Abrahama, który ma wszystko, co obiecał Bóg, ale zachowuje to dla siebie? Co więcej jeśli ktoś ma większy sukces od niego, to się tym nie cieszy, ale się gniewa?
Żeby stać się błogosławieństwem od strony intelektualnej, materialnej, czy duchowej trzeba w pierwszej kolejności życzyć komuś dobrze i cieszyć się z jego postępów nie zaznaczając w tym samym czasie swoich.
Podobnie powinno być w naszym przypadku. Jeśli naprawdę rozumiemy o czym jest mowa będziemy życzyć innym tego, co najlepsze, co oznacza, że będziemy cieszyć się z postępów innych również, gdy będą robić większe niż my.
Jeśli jesteśmy powołani, by prowadzić innych winniśmy pragnąć ich sukcesu.
Przed swoim odejściem z tej ziemi Pan Jezus powiedział do swoich uczniów następujące słowa:
„Ręczę i zapewniam, kto wierzy we Mnie, będzie również dokonywał takich dzieł, jakich Ja dokonuję, i dokona większych niż te, gdyż Ja idę do Ojca.” (J.14:12)
Cóż za obietnica, cóż za wyznanie. Chrystus nie powiedziałby w ten sposób gdyby był złym przywódcą. Choć był Bogiem i człowiekiem jednocześnie nigdy nie skupiał uwagi na sobie, lecz na innych. On życzył swoim uczniom tych samych efektów, które miał sam. Jezus chciał i spodziewał się, że ci, którzy mu zaufają, będą dokonywać nawet większych dzieł niż On. Jako liderzy musimy wierzyć w naszych podopiecznych i chcieć ich postępów.
Na koniec pamiętajmy, że nam liderom zależy na sukcesie wszystkich, stąd jesteśmy bardzo wymagający dla siebie samych i naszych podopiecznych. Pewnie nie jest to ani miłe, ani wygodne, ale jeśli zrozumiemy, że postępy nie przychodzą same a przywódcy wierzą w nas będzie nam dużo łatwiej. Pan Jezus wypychał nieustanie swoich uczniów z miejsca komfortu. On widział ich przyszłość. On widział, że mogą i powinni wydać dużo owocu, owocu który będzie trwały. Nie szukajmy wygody – szukajmy tych, którzy w nas wierzą i nieustannie rzucają nam nowe większe wyzwania.


Dodaj komentarz