„Moja mama nauczyła mnie: Nigdy nie rozwijaj własnych ambicji.
Pozwól, aby Boży plan dla twojego życia rozwijał się każdego dnia, gdy uczysz się, pracujesz i ufasz.” LaDonna Osborn
Zamiast forsować własne plany za wszelką cenę, uczmy się poddania Bogu i zaufania Jego prowadzeniu każdego dnia. W życiu chrześcijan własne ambicje stają się największym ograniczeniem. Wszystko brzmi ładnie, lecz nie chodzi o to, aby Panu Bogu pokazać, jak bardzo nam zależy (przy całej naszej szczerości), lecz o to, by odkryć Boży plan dla naszego życia. Winniśmy hołdować zasadzie, która brzmi:
„Serce człowieka obmyśla jego drogę, lecz Pan kieruje jego krokami.” (Przyp 16:9)
W podręcznikach akwizytora i wielu psychologicznych publikacjach uczą nas motywowania samego siebie i stawiania sobie ambitnych celów, które następnie winniśmy realizować. Może nie jest to całkowicie złym pomysłem, lecz Bóg wciąż widzi więcej i raczej będzie realizował swoje – lepsze pomysły względem nas niż nasze własne względem Niego. Kościoły według motywacyjnych podręczników powinny być świadome celów, inaczej nic się nie uda. Wiem i pisałem, że gorsze od śmierci jest życie bez celu, lecz może nie zdążyłem dodać, iż najważniejszą jest świadomość Boga i odkrywanie Jego planów na każdy dzień. Uczę się prostej zasady: „Obmyślam, co zrobić dalej i jestem otwarty na Boże kierownictwo”. Tak Bóg przynajmniej dla mnie współdziała ku dobremu we wszystkim, ponieważ staram się Go kochać, a wiem, że mnie powołał. Miłość do Niego definiuję nie tym, co chcę zrobić dla Niego, ale tym, by poznawać Jego wolę i ją wypełniać każdego dnia. W takim układzie noszę na sobie Jego jarzmo, które jest miłe i lekkie. Lepiej jest, kiedy Pan Jezus ma ostatnie zdanie w naszym życiu, a ja nie muszę się motywować do niczego.
Życie z Bogiem jest podróżą pełną przygód. Nie jest nudne, nie jest smutne. Mówię wam Duch Święty potrafi pozytywnie i tylko pozytywnie zaskoczyć.
Dodaj komentarz